Balet Cracovia Danza chce częściej występować w Krakowie i regularnie prezentować swoje spektakle mieszkańcom. Zespół od 20 lat przybliża publiczności dawne tradycje taneczne, łącząc działalność sceniczną z badaniem historii choreografii.
W planach dyrektorki naczelnej i artystycznej Romany Agnel ważne miejsce zajmuje krakowiak. Artystka chciałaby, aby taniec trafił na reprezentatywną listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO. W poszukiwaniu dawnych przekazów i odtwarzaniu jego dziejów zespołowi pomagają zagraniczni partnerzy oraz instytucje.
Cracovia Danza liczy obecnie dziesięcioro zawodowych tancerzy z Polski i innych krajów. Większość ukończyła polskie lub zagraniczne szkoły baletowe i jest przygotowana do pracy z różnymi rodzajami repertuaru. Agnel podkreśla znaczenie nie tylko umiejętności artystów, lecz także dobrej atmosfery i poczucia wspólnoty w zespole.
Od źródeł historycznych do sceny
Tworząc repertuar, artyści sięgają do dawnych zapisów i traktatów. Takie opracowania powstawały od połowy XV wieku we Włoszech, a później także we Francji i Hiszpanii. Zawierają informacje o tańcach związanych z Polską, miejscowych sposobach tańczenia oraz nauczycielach tej sztuki.
Nie każdy spektakl jest jednak ścisłą rekonstrukcją. Zespół prezentuje również dawne tańce balowe, pokazując różnicę między baletem scenicznym a tańcami towarzyskimi, które niegdyś stanowiły część codzienności. Dzięki temu publiczność może poznać tradycje wykraczające poza kojarzony dziś z baletem repertuar klasyczny.
Wykonawcy muszą opanować nie tylko kroki. W tańcu dworskim liczą się także aktorstwo, mimika, ekspresja i swoboda na scenie. Ruch i gest budują opowieść podobną do pantomimy oraz teatru ruchu. Artyści potrzebują kondycji, kontroli nad ciałem i umiejętności tańczenia w kostiumach, przy czym wysiłek powinien pozostać niewidoczny dla widzów.
Pomysł stworzenia zawodowego zespołu tańca dawnego narodził się po powrocie Romany Agnel z Francji do Krakowa. Jej uwagę przyciągnęły kultura dworska i dziedzictwo Wawelu. W mieście silnie związanym z historią Polski dostrzegła przestrzeń dla takiej działalności, a jednocześnie rozpoczęła badania nad początkami i rozwojem polskiego baletu.
Prezentacje w historycznych kostiumach, odbywające się w zabytkowych wnętrzach i innych przestrzeniach Krakowa, szybko zainteresowały mieszkańców oraz turystów. Oprócz funkcji widowiskowej stały się sposobem popularyzowania wiedzy i kultury.
Dyrektorka za istotne efekty wieloletniej pracy uważa trwałą obecność zespołu w życiu kulturalnym oraz wprowadzenie tańca dworskiego do szkół baletowych jako odrębnej techniki. Zauważa też rosnące zainteresowanie spektaklami inspirowanymi przeszłością. Odnowione zabytki coraz częściej służą organizacji wydarzeń artystycznych, a Kraków, w jej ocenie, stał się ważnym ośrodkiem tańca dawnego.
Źródło: Urząd Miasta Krakowa
